quarta-feira, 18 de junho de 2008

Mia unua esperanta poeziaĵo


Poezio pri verda revo

Nia flago estas verda
kaj la amo nia gvidant’
nia direkto estas la paco
kaj nia ilo, esperant’

Pri senlima mondo ni revas ĉiutage
kaj ni klopodas por mirinda estontec’
Se esperanto eterniĝus tutmonde
ĉies estus la feliĉec’

Karaj geamikoj miaj
ne sidiĝu laceme sur iu benk’
ĉar kune ni devas marŝi
rekte al la fina venk’

3 comentários:

Anônimo disse...

Oieeeee!!
Nao entendi nada! traduz ae! rs

bjssss

Daniela Callegari

Dudu disse...

se eu traduzir não vai rimar ...
=/

UNIVERSO disse...

Mi kore konsentas vin. Fakte krom Esperanto, homaro neniel povus pacigxi unu al aliajn